Jedna na raz.
Chmury emocji.
Brak.

Instalacja skupia się na afekcie wywołanym stratą – zarówno tą mierzalną, dokonaną, jak i subiektywnym poczuciem niespodziewanego braku. To przytłaczający zmysły stan zawieszony gdzieś w pobliżu melancholii i żalu, w którym jednak pojawiają się przebłyski złości, nadziei czy wdzięczności – ponieważ żadne doświadczenie nigdy nie jest zero-jedynkowe. Przedstawiam ten gęsty stan, przywołując teksty z różnych źródeł, tworząc z nich własną interpretację stojących za nimi nagich emocji.

Poprzez wyciąganie poszczególnych słów, ujawniamy nasz własny filtr przeżywania osobistych doświadczeń i odnajdowania znaczeń. Emocje przychodzą i odchodzą, natomiast wybór tego, na czym się skupiamy, jak to interpretujemy i wykorzystujemy, należy do nas. Wizualnie przez rozmycia, powtarzalność, nawarstwienia i brutalność ekspresji podkreślam ulotność tych zdarzeń i szum przetwarzania ich.